موضوع اول: چنین پنداشتی که اغلب معترضین به سبب ترس و یا فقدان اراده رو به چنین اعمالی می آورند از نادرست هم نادرست تر است...اغلب آنان به سبب آنکه تمایلی به ارائه ی ظاهر مردم فریب و همچون افرادی که چهره ی خدایی بخود گرفتن برایشان ازبجا آوردن قضای حاجت روزانه نیز آسانتر شده است نداشته اند رو به چنین اعمالی می آورند اما باید بدانید الزامی برای ادامه دادن یا ندادن نیز برای آنان وجود ندارد و این انتظار که عده ای بنشینند و دیگران شاهد تلاش آنان بوده باشند سرمنشاء رسیدن به خواسته ای که چه بسا در رسیدن به آن نوعی بی تابی خاص نیز در آنان می تواند وجود داشته باشد نخواهد بود....

موضوع دوم: در اینکه پس از انقلاب هیچ چیز و هیچ کس بر مقام و مسند درست خود قرار ندارد صحبتی است که بارها به آن پرداختم...هر کس می بایست جایگاه و مسند خویش را شناسایی نماید و از بیراهه گویی و تقاضای واهی از دیگران داشتن اجتناب نماید...عدم توجه به مرتبه ی اجتماعی ایکه هر کس می تواند داشته باشد سرمنشا بی نظمی و هرج و مرج است...اگر به انجام کاری ممارست دارید آن را به نحو احسن به انجام برسانید و اگر خود را با دلایل منطقی شایسته ی رسیدن به موقعیتی بهتر می دانید تلاشتان را بجای تخطئه و ابراز نیرویی ویرانگر که بر همنوع غیر واقع در راس قله ای که چنین جریاناتی سبب چنین فرودی نابهنگام بر پیکره ی اجتماع بوده است جاری نمائید، بر راس هرمی که خود را چون پدری مهربان معرفی می کند!!! معطوف دارید...اما توجه کنید در هر جایگاهی این پدر مهربان می تواند هر فردی در موقعیت شناخته شده ای که الزاما" حکومت نیست نیز باشد!!...

موضوع سوم: پس از انقلاب نگرش منطقی و مبتنی بر استدلال جایگزین روحیه ی مبتنی بر نگاه احساسی مقطعی نادرست و بعضا سود جویانه و بدور از منطق شده است...منطق را از خود دور نکنید توجه به نوعی احساس عاری از استدلال در هیچ دادگاهی ولو آنکه در نزدعرش کبریایی نیز بوده باشد نه پذیرفته است و نه از ارج و منزلتی برخوردار است...

موضوع چهارم: ایران بدل به سرزمینی به منظور تاخت و تاز افراد سود جو در لوای دین و مذهب و اخلاق آنچنان شده است که برخی از افراد حس می کنند بر زبان آوردن یک آیه و سوره قرآن یا سخنی که از مذهب و احساسات خاص مبتنی بر آن بوده باشد سبب تمام شدن حجت بر دیگرانی است که چه بسا در مجاورت آنان روز را به شب سپرده و در جریان روزمرگی های زندگی خویشند....این مملکت عرصه ی تاخت و تاز عده ای سود جو و فرصت طلب که از دین و دینداری شناختی جز بجا آوردن نمازی یومیه و در جایی چه بسا روزه ای می تواند بوده باشد نبوده است و با القاب خاص خود سر در چپاول های ولو مقطعی و زودگذر و چه بسا دائمی خود هستند و خواهند بود...القاب حاجی و سید و نظایر ان این روزها به وفور باب شده است که دروغ بر زبان اغلب آنان چون تیغی بر دل راستگو روز و شب فرود می آید و شخصیت از دست رفته ی خویش را در بارگاه الهی در نزد مردمانی حقیر در پرتو چنین موضوعاتی جستجو می کنند...

موضوع پنجم: از دست رفتن شخصیت اجتماعی و توجه به کمیت بجای کیفیت پس از انقلاب بشدت گسترش یافته است و کمتر مکان یا جایگاهی را می توان یافت که کیفیت را فدای کمیت ننموده و برای خود خواستار توجه نوعی مبتنی بر ارزش و احترام اجتماعی از نوع درست آن بوده باشد (این موضوع حتی در میان مرمان نیز ساری و جاری گشته است)....جهت درک درست این موضوع مثالی میزنم، تصور کنید فردی در ابراز داشتن دوستان بسیار،  سخنور و ایده آل در نزد گروهی محسوب می شود بی آنکه به کیفیت اخلاقی و شان این دوستان توجه داشته باشد اینجاست که این فرد کیفیت را فدای کمیت نموده و چه بسا شان و جایگاه اجتماعی خود را نیز زیر سئوال می برد...

موضوع ششم: کارهایی بعضا" در اجتماع ایران صورت می پذیرد  که گاه شان و شعور طراحان این ماجرا را به زیر سئوال می برد (و به نوعی می توان گفت رخ ندادن آنها پس از انقلاب تبدیل به آرزویی شده است) جلسه ی آشتی کنان عی کریمی و علی دایی در ایران صرفا مشتی از برای خروار است و از این مثالها بسیار است (خودنمایی و عوام فریبی بجای دیگر شناسی)...جایی که شخصیت سرمربی تیم ملی با آن افتزاح جلسه ی آشتی کنان به زیر سئوال می رود و در نهایت جلسه در مقوله ی تقاضایی غیر متعارف برای حضور علی کریمی در تیم ملی به پایان می یابد!!! در اینکه در مملکت ماعامل نیاز مقدمه ی احترام وسرلوحه ی بسیاری مسائل از این دست است شکی نیست و چه بسا نیاز به علی کریمی تا چندی قبل چندان احساس نشده بود و اینک احساس می شود!!! و در مملکت ما این مسائل چندان عجیب نیست...اما برای نظر علی کریمی نیز می بایست احترام قائل شد و دریافت آنجا که توجه به عامل  نیاز سرمنشا توجه و احترام است هر فرد مهمتر از هر چیز شخصیت انسانی خود را از دست رفته دیده و برخوردهای نوعی چون علی کریمی عجیب نمی تواند باشد (از دیدگاه من بسیار قابل درک و در جای خود برخورد مناسبی بوده است).....نهایت سخن اینکه حتی داشتن رئیس جمهوری که ولو دیگران از سر و کول وی بالا بروند نه نماینده ی لیاقت و آگاهی وی است و نه می تواند نمودی از یک فیدبک دلچسب در برابر منتقدان وی بوده باشد....فردی که لیاقت سرپرستی توام با درایت بدور از تمارض و ریا را داشته باشد بمراتب محبوب تر از یک عروسک خیمه شب بازی که سرمنشا خنده ی این و آن است می تواند باشد....

موضوع هفتم: همواره باید توجه داشت رسیدن به رضایت الزاما با حسن نیت فرد مقابل می تواند همراه نبوده باشد و آن رضایتی دلچسب و گواراست که نه مقطعی بلکه از دوام و قوام مناسب برخوردار بوده باشد پس رسیدن به موضوعات زودگذر که ولو رضایت اجتماعی در کسب رسیدن به آن معطوف می باشد شکلی از نوع عملی زودگذر و چه بسا مقطعی و عوام فریبانه نمی تواند بوده باشد....

موضوع هشتم: مسندهای حکومتی و نظایر آن عموما خودمحور عمل نموده و لبخند ملیح این روزها جایگزین پاسخ قانع کننده به مردمان بوده است..بدانید این لبخند ملیح نه از روی حسن نظر بلکه بیشتر به منظور به عقب راندن منتقدانی شکل می پذیرد که در برابر رسیدن به یک عصبانیت نوعی در برابر مشتی جواب خودمحورانه و بدور از فهم انسانی درست به گزاف دیوانه خطاب می شوند!!!!!

موضوع نهم: در جامعه ای که زندگی می کنید توجه به یک موضوع بظاهر حاد در شکل اولیه ی خود عموما" چندان جدی گرفته نمی شود مگر آنکه بیم خطرآسا بودنش بر همگان آنهم در مقام عمل به شکل محرز و جدی هویدا گردد!!!...این موضوع فرسنگها از تحلیلها ی درست انسان شناختی آنچنان دارای فاصله است که بجای تفکر به پیشگیری به فکر درمان پس از وقوع عمل بوده باشیم و این موضوع بکرات در جامعه ی حال حاضر ما به شکلی بسیار جدی دیده می شود که مقوله ی اعتیاد، قتل و نظایر آن صرفا" به عنوان بخشی از یک موضوع بسیار جدی تر در اجتماع حال حاضر ایران محسوب می شوند.

موضوع دهم: با عده ای بارها مواجه بوده ام که بر این باورند در این جهان خاکی انسانها آنچنان به حال خود رها شده اند که گویی خدایی وجود ندارد (به طور خودمانی بگویم گاه من نیز ناخودآگاه به این باور میرسم!!)....در برابر بسیاری بی عدالتی های ولو کوچک در کلیه ی ادیان هیچ فردی موظف به سکوت و تن دادن به آن نشده است اما در اینکه بر بسیاری از بی عدالتی ها نمی توان دلیل موجهی یافت و تلاشهای انسانی بعضا بی نتیجه باقی می ماند و مقام  بی پیرایه به نتیجه رسیدن جایگزین جنگ و خونریزیهای طاقت فرسا می گردد، من به ابراز این کلام که خدایی در کار نیست نمی توانم خشنود بوده باشم !!حداقل می توانم ابراز کنم که من دلیلی برای آن تاکنون نیافته ام!!!!! 

..........................................................................................................

بدرود!